«ҚАЗПОШТА» мен «ЖАЙЫҚ ПРЕСС» «пошташы баланы» ұмытпайды

«Қазпошта»  АҚ  облыстық  филиалының басшылығы  «Орал  өңірі»  газетінде  ұзақ  жыл еңбек еткенбүгінде  тоқсанға  таяған  жасы  бар  ардагер  Ғилаж  Наурзинді  «Жайық  Пресс»  ме­диа­холдингіне  арнайы келіп  құттықтадыОның сойылдай  себебі  бар  еді. Сонау соғыстың түтеп  тұрған  кезінде 11-12 жасар Ғилаж ағай ауылдарға  хатхабар  тасып, «поштабай бала» атанғанБүгінгі  күнде  де  қария  сол  «мамандығынан» әлі  қол  үзбей  келеді.

Қаратөбе ауданы Егін­дікөл ауылдық кеңесінің «Социализм» колхозында дү­-
ниеге келген кейіпкеріміздің ба­лалық шағы Ұлы Отан соғысы­мен қатар келген. Жасөспірім ша­ғын­да майданнан келген хаттарды ауыл-ауылға тасып, еңбекке ерте араласады. Мектепте ұстаз, ке­йін аудандық газеттерде тілші, бөлім меңгерушісі, редактор­дың орынбасары, редактор болып қызмет атқарған. 1977 жылдан бастап ба­тыс өңірінің белді басы­лымы «Орал өңірі» газетіне қыз­метке қабылданып, сол кезде жаңадан ашылған құрылыс және су шар­уашылығы бөлімінің меңгеруші­сі болады. Оның көркем очерк­те­рі, бейнелі репортаждары сол кездегі қарқынды жүрген құры­лыс­тың  жылнамасы болып қалған еді. Бүгінде жасы тоқсанға таяп қалса да, Ғилаж Наурызұлы сер­гек  те  елгезек  қалпында.

Жиын барысында «Жайық Пресс» медиахолдингінің бас ди­ректоры Рауан Сәбитов пен «Қаз­-
пошта» АҚ БҚО филиалы дирек­то­рының орынбасары Нұрғиса Камашев және аталмыш мекеме­-
дегі желіні басқару секторының бас маманы Динара Валиева құт­тықтау сөз алып, ақ­жарма тілекте­рін  арнады.

– Хат, га­зет тасу­шы­­лардың жұмы­сы оңай деуге бол­майды. Күннің ыс­тық-суығына, жауын-шашынына қара­май, қо­лың­дағы хат-хабарын тиіс­ті мекен­жа­йына жеткізеді. Сіз сол міндеті­ңізді орын­дау­да талай қиын­дық­тарға тап болсаңыз да мойыма­дыңыз. Сіз­ді ешкім міндеттемесе де, ол үшін  ақша төлемесе де, со­ғыс жыл­дарындағы «поштабай ба­ла» атандырған мамандығы­ңыз­ға ақса­қал күніңізде де адал­дық таны­тып келесіз. Ендігі тілек осы қал­пыңыздан, қуа­тыңыздан айнымай, ортамызда кү­ліп-ойнап ғұмыр кеше беріңіз. Біз сізге бас иеміз, Ғилақа, – деді «Қазпошта» АҚ БҚО филиалы ди­ректорының орын­басары  Нұрғи­са  Камашев.

Сондай-ақ қызметтес болған әріптес інілері Мәжит Қайырға­лиев пен Есенжол Қыстаубаев  әдемі  естеліктерімен  бөлісті.

– Ғилақаңмен 1977 жылдан бе­­рі  қызметтес болдым. Әр түрлі бөлімдерде жұмыс жасадық. Ол кісінің бір ерекшелігі, жұмыс де­се, жанын салатын. Тоқсанға тая­ған жасына қарамастан, әлі күн­ге дейін редакциялардың газеттерін бірінен-біріне тегін тасып, үлестіріп жүреді. Деніңіздің  сау болуы, сергек қалпыңыздан тай­мауыңыз осы жүгірістің арқасы деп білемін. Сіздің еңбек жолы­-
ңыз, салауатты өмір салтын ұс­тайтын қасиетіңіз жастарға үл­гі. Деніңізге саулық, отбасыңызға аман­дық тілеймін, – деді ардагер журналист  Мәжит Қайырғалиев.

Ал әріптес інілері атынан сөз алған Есенжол Жұмағұлұлы ке­йіп­керіміздің тағдырдың сынағы мен қиындығын  ерлерше еңсер­генін жеткізді.

– Мен Ғилаж ағайдың алғаш­қы шәкірттерінің бірімін. Ол тағ­дырдың теперішін көп көрген адам. Жасы еңкейген шағында еңбегін ескеріп, оған рухани қуат беріп жатқандарыңызға көп-көп рақмет. Қарияны қадірлейтін ұр­пақ екенімізді көрсетіп жатыр­сыздар. 1977 жылы 20 қыркүйек­те «Орал өңірі» газеті­нің редак­циясына жұмысқа тұруға алғаш келген кезім. Бас редактор Бақ­тыбай Далабаев болатын. Ол іш­кі телефонмен бір кісіге хабар­ласты. Бір кезде қаршығадай кіш­кентай кісі кабинетке жылдам кі­-
ріп келді. Ғилақаңды бұрын көр­меген едім. Бас редактор: «Ғи­ла­қа, бұл бала Алматыдан келіп отыр. Тайпақтың баласы екен. Оқу­ға түскенше, құрылыс саласында жұмыс жасаған.  «Лениншіл жас» газетіне мақала жазып тұр­ған. Осы баланы сізге тапсыр­дым», – деді. Ол кезде қалада құ­рылыс салу қарқыны қызып жат­қан кездер еді. Газетте де ар­найы бөлім ашылған. Кабинет­тен шыққан соң Ғилақаң қолым­нан ұстап алып, бірінші сынып­тың баласындай жетектеп, өз кабинетіне алып барды. Осылай редакцияға келгендегі алғашқы ұстазым болған. Ешқашан өті­рік сөйлемейтін. Мені де солай тәрбиеледі. Сондай-ақ ол соғыс­тың барлық трагедиясын жүре­гі­нен өткізген адам. Сол кезде пош­ташының сөмкесі де ескі болуы керек. «Хаттарды кеудеме тығып алып,  аяғыма шөңге кіргеніне қарамастан, жалаң аяқ  дала жолы­мен зымырап жүгіретінмін. Со­ғыстың аяғына қарай мені есей­ді деді ме,  поштадағылар маған  майданнан келген «қара қағазды» да жеткізуді тапсыратын. Әрине, оны межелі жеріне апаруға жү­регім дауаламайды. Ауылдағы үл­кендерге апарып тапсырамын» дейді. Бүгінде Ғилақаңның редак­цияға газет әкеліп тұратынына үйреніп кеткеніміз сондай, 2-3 күн келмей қалса, ауырып қалған жоқ па екен деп елеңдеп отырамыз, – деді  ол.

Шара соңында  сөз алған кеш иесі Ғилаж Наурызұлы көңілі­не дем берген шараның ұйымдас­ты­рушыларына алғысын білдірді.

– Менің еңбегімді елеп-еске­ріп, құрмет көрсетіп отырған­да­рыңызға  үлкен рақмет. Адам жа­сы ұлғайған сайын рухани қол­дауға зәру болады екен. Бүгінгі шарадан рухани күш алып, ерек­ше толқу үстіндемін. Біз кешегі балалығы мен бал күні отқа шар­пылған ұрпақтың өкіліміз. Әке-шешеден ерте айырылып, жетім­діктің, аш-жалаңаштықтың аза­бын тартудай-ақ тарттық. Тағдыр­дың жазуы шығар,  жарымнан да ерте айырылдым. Қазір редак­циядағы әріптес болған  іні-қа­рын­дас­тарыммен тілдескен сайын бір марқайып қаламын, – деді.

Гүлсезім   БИЯШЕВА,
«Орал   өңірі»